Hoge hartslag en billen knijpen – door Peter vd Hurk

Bedafloppet, zaterdag 16 november 2024 – Ik wilde mij eerst nog wat omdraaien in bed en daarna nog even rustig de krant lezen. En onderweg naar Bedaf maakte ik ook nog even een praatje met iemand die ik allang wilde spreken. Maar toen was ik er klaar voor. Klaar om mijn fiets te stallen bij Bedaf. En klaar om in de jungle van stokken, latten en schoenen mijn langlaufsetje uit te zoeken.
Ik kreeg ook nog een blauw hesje met een wedstrijdnummer. Eenmaal met dat ding om mijn lijf voelde ik mij weer als een jonge God.

Niet veel later stond ik klaar bij de start van het eerste deel van de Bedafloppet: de sprintwedstrijd op onze 800 meter lange langlaufbaan. Ik had op dat moment geen enkele ambitie, want ik was nog maar twee keer wezen trainen. En onze winterreis naar Wildermieming was al lang verleden tijd. Maar toen ik eenmaal over de loipes schoof, merkte ik dat het lekker opschoot. Bijna net zo snel als mijn medelaufers. In de bocht bij de schietbaan wist ik zelfs Monique te passeren. Ik zei tegen haar: ‘Als ik jou voorbijloop dan gaat mijn hartslag omhoog’. Monique kon er hartelijk om lachen.

In de pauze zakte mijn hartslag weer terug naar normaal. En ik lepelde in alle rust mijn soep naar binnen. Na ongeveer een uur kwam echter het meest uitdagende deel van de loppet: zes keer op langlaufski’s de Bedafse bergen op en af, met tussendoor een lang vlak stuk weer terug naar het begin. Bij de start van mijn tweede ronde, dacht ik: waar ben ik aan begonnen. Maar toen ik eenmaal op weg was, viel het ook nu weer mee. En weer passeerde ik Monique en weer ging mijn hartslag omhoog. Onderweg mocht ik ook nog enkele hoge sprongetjes maken voor bewonderaars. En boven op de hoge derde berg had ik steun aan Wim die mij adviseerde om diep door de knieën te gaan en zo te blijven zitten. Dus billen knijpen. Ook nu was het effect weer ongelooflijk. Ik viel geen enkele keer en ik schoof in één rush naar beneden. Niet over de gebaande loipes maar over mijn eigen unieke spoor. Toch zou het hoogtepunt nog komen. Namelijk dat ik in de laatste meters voor de finish Luuk Tiemeijer nog wist te passeren. Zo werd ik eerste van de twee heren in de recreantenklasse (zie foto).

Zo kom ik tot mijn eigen advies: Er zijn talloze trainers, coaches en lesgevers die je allerlei tips geven. En die je tot zweten toe weten op te peppen. Maar geloof van mij maar, eerst lekker uitslapen en dan klakkeloos aan een wedstrijd beginnen, dat is het beste wat je kunt doen. Geen stress. En alle resultaten zijn mooi meegenomen Of zoals Joop Zoetemelk het zegt: de Tour die win je in bed.

Foto: links Monique in het Veld en rechts Peter van den Hurk